De grond is bezaaid met een soort ijsschotsen, brokken plastic, doorzichtig golfkarton die dwars over elkaar heen buitelen. Een vrouw in een sexy zwart doorzichtig mini-jurkje valt bevallig neer, strijkt haar rokje nog eens glad en sluit haar ogen. Dood.
Zo bizar als het klinkt, zo vanzelfsprekend is het. Alles klopt in deze Troje Trilogie in regie van Paul Knieriem. Het legendarische toneelstuk van Koos Terpstra wordt eindelijk weer gespeeld en hoe.
Troje Trilogieverhaalt over noodlot, liefde, jaloezie, verraad en geweld, gezien vanuit het perspectief van de vrouw (Andromache) en in omgekeerde volgorde verteld. De toeschouwer weet al wat de gevolgen zijn van beslissingen die nog genomen moeten worden. Dat maakt het dramatischer, pijnlijker. Je weet al wat er straks komen zal. Andromache, het eerste deel, speelt zich af acht jaar na de Trojaanse Oorlog, Neoptolomos, het tweede deel, een paar maanden na de oorlog en het derde deel Troje, een jaar voor de val van Troje.
Koos Terpstra schreef een prachtige tekst waarin zware thema's als oorlog en noodlot dichtbij worden gebracht. Zelden is een op de Griekse mythologie gebaseerd verhaal zo glashelder verteld, in mooie dialogen waarin geen woord te veel of te weinig staat. Hoe oorlog en geweld een huwelijk kapot maken, wat de effecten zijn op de andere relaties, hoe mensen verworden tot monsters, hoe te kiezen uit schier onmogelijke dilemma's. Het is de grote kracht van Terpstra's Troje Trilogie: complexe verhalen worden teruggebracht tot menselijke proporties.
Het stuk wordt gespeeld door vijf acteurs waarvan er enkele dubbelrollen spelen. Janneke Remmers speelt misschien wel de rol van haar leven als Andromache. In het begin murw en moe gebeukt, hard en ongevoelig geworden, alleen nog levend voor haar kind (dat al dood is, dat weten wij als toeschouwers al wel, maar zij nog niet) en naar het einde toe steeds meer de mooie, felle en onafhankelijke vrouw die ze ooit was. Keja Klaasje Kwestro speelt twee fantastische dubbelrollen, eerst als het kleine verwende kindvrouwtje Hermione en later Kassandra, vermomd als pubermeisje met klapkauwgom. Fantastisch hoe zij de worsteling van Kassandra met haar noodlot (zij ziet de toekomst maar niemand gelooft haar) laat zien. En ook de andere rollen zijn geweldig bezet. Stuk voor stuk zijn het mensen van vlees en bloed van wie zowel de goede bedoelingen zichtbaar worden als hun egoïstische motieven.
De ijsschotsen van deel 1 bungelen in het tweede deel in de lucht, als mistflarden of als herinneringen aan weleer. Het derde en laatste deel wordt gedomineerd door zuilen van datzelfde doorzichtige plastic. En opeens begrijp je waarom het begint met die brokken ijs: het zijn de kapotgemaakte paleiszuilen van Troje. Ook in de vormgeving klopt alles. Troje Trilogie is adembenemend en keelsnoerend theater. Gaat dat zien.