Het ene vrouwtje wil als ze dood gaat graag chipolatapudding, een zangkoortje aan haar bed en het geluid van een zoemende hommel achter het gordijn. Het andere vrouwtje was, achteraf bekeken, liever een hond geweest, van het soort dat een jaar of tien wordt.

Spes Bona (hoop op het goede) is een toneelbewerking van de verhalenbundel Twee oude vrouwtjes van Toon Tellegen. Liefhebbers van zijn poetische, lichtelijk filosofische verhalen zullen in deze voorstelling genoeg aanknopingspunten vinden. Spes Bona is het tweede deel van een vierluik over de betekenis van vriendschap in vrouwenlevens. Het eerste deel Onbewaakte overgang, dat Carla Mulder vorig seizoen maakte met Maureen Teeuwen en Olga Zuiderhoek, was een enorme hit. Uitverkochte zalen vol dames van tussen de veertig en de zestig die zich herkenden in de geestige scenes over het fenomeen van de menopauze. Ditmaal zal de doelgroep minder hard af komen op de voorstelling, al is de thematiek universeel genoeg om deze ook voor anderen interessant te maken.

In een zestal scenes spelen de twee actrices flarden uit het leven van twee oude vrouwtjes. Het toneelbeeld is eenvoudig. Op een kleurrijk kleed vormen links en rechts een stapel matrassen het territorium van elk van de vrouwtjes'. Soms zitten ze naast elkaar op een ervan, op een denkbeeldig bankje, meestal converseren ze vanuit hun eigen bedstede. De dood en de liefde vormen de belangrijkste onderwerpen van hun fragmentarische gesprekken. De dood is een ongewenste, maar permanent aanwezige gast, enerzijds angst aanjagend, anderzijds soms ook welkom. Als de een depressief is, eenzaam en het leven zat, vraagt ze zich af wat ze nog zou willen? Nog eenmaal naar Venetie? Nog eenmaal frambozen plukken in het bos? Allemaal niet haalbaar: soep is haar laatste wens en fazant met rode wijn. In een absurdistische scene rent het andere vrouwtje het bos in om een fazant te schieten en komt daarbij zelf zowat om het leven.

De actrices stappen gedurig in en uit hun rol. Ze praten over zichzelf als het ene vrouwtje reageert zus of zo' en laten dat vervolgens zien. Soms is het spel gestileerd, soms maken ze karikaturen van hun rollen of echte strippersonages, soms kruipen ze even ouderwets in hun rol. Opvallend daarbij is het verschil in de kwaliteit van de actrices. Carla Mulder is een meer cerebrale actrice, die werkt vanuit ideeen, Eimers is iemand die je bijna moet afremmen omdat ze al gauw te theatraal is. Door de wisselende kwaliteit van zowel het spel als de geselecteerde fragmenten is Spes Bona een aardige voorstelling geworden, met geestige en ontroerende momenten maar niet honderd procent overtuigend.