Als ze samen aan tafel zitten rond etenstijd, neemt de man (Theo Nijland) een abrupte beslissing. Hij wil weg, 'daarheen'. De vrouw (Marlies Heuer) probeert hem vergeefs tegen te houden. Het duurt even voor je als kijker begrijpt wat dat inhoudt. In Uit de tijd vallen probeert David Grossman iets onmogelijks: schrijven over het onuitsprekelijke verdriet van een vader over de dood van zijn kind. Een autobiografisch gegeven, vijf jaar eerder sneuvelde zijn zoon Uri als soldaat in het Israëlische leger in Libanon.
Marlies Heuer wist meteen dat zij het boek van Grossman op toneel wilde zetten. Vanwege een ernstige ziekte stond ze zelf dichtbij de dood, maar gelukkig is ze hersteld en kon ze haar plan met de nodige vertraging alsnog uitvoeren. Ze bewerkte het boek tot een indringende toneelvoorstelling: bijna een stemmenspel, met aan de zijlijn permanent aanwezig de cellist Jan Kuijken. Hij vervult de rol van het Griekse koor, zowel meedeinend met het verdriet en de machteloze woede, als troostend met zachte klanken vol melancholie.
Het is een uiterst poëtische, associatieve voorstelling. De personages hebben één ding gemeen: ze hebben allemaal hun kind verloren, door verdrinking, zelfmoord of de oorlog. Verhalen over vroeger krijgen we niet te horen, laat staan anekdotes over hun verloren levens. Het is een litanie van het lijden: diep, aangrijpend, soms rauw en soms troostrijk, opgebouwd uit stemmen die elkaar aanvullen, maar ook tegenspreken.
De man die zijn vrouw achterlaat om weg te gaan 'daarheen' begint rondjes te lopen. Hij loopt en loopt en loopt. Onderweg ontmoet hij een stadschroniqueur (Jan Paul Buijs), die als taak heeft om alles vast te leggen maar die zijn eigen verdriet uit de weg gaat; een onderwijzer die alsmaar sommen op het bord blijft schrijven uit angst voor de leegte, een schoenmaker die spijkers in zijn mond stopt, uit angst dat hij zichzelf zal bijten, en een centaur (half mens, half bureau, een mooie rol van Dic van Duin) die al vijftien jaar vergeefs probeert te schrijven over zijn verdriet.
Het zijn mysterieuze, sprookjesachtige personages die ronddolen in een landschap vol zandhopen. De voorstelling werd eerder gespeeld tijdens het Zeeland Nazomerfestival 2017 en is nu opnieuw te zien. Een poëtisch kleinood dankzij de sublieme tekstbehandeling, de mooie muziek en het intense acteren.