Cien sonetos de amor (1959) schreef Pablo Neruda voor Matilde Urrutia, een Chileense zangeres die na een stormachtige relatie zijn derde echtgenote werd. Van 1949 tot aan Neruda's dood in 1973 was zij zijn levensgezellin. Honderd liefdessonnetten wordt nu door De Tijd gebracht als een ode aan de grote Chileense dichter en aan de liefde.

Op het toneel staan vijf ervaren acteurs en één jonge actrice, begeleid door een bandoneonist. Elke poging tot opsmuk is weggelaten: tegen een rood achterdoek en op een mooie grijszwarte vloer staan houten stoelen waarop de spelers plaatsnemen. Allemaal hebben ze een boek in de hand, ongetwijfeld Honderd liefdessonnetten. Ze lezen doorgaans voor uit het hoofd, slechts sporadisch leest iemand een gedicht voor uit het boek. Om beurten lopen zij naar voren en kiezen een van de drie microfoons. De acteurs zijn stuk voor stuk gepokt en gemazeld in het verteltheater waar De Tijd groot mee is geworden: een zekere terughoudendheid die niet met afstandelijkheid mag worden verward, maar juist een gevoel van intimiteit teweegbrengt; nooit uitgespeelde heftige emotionaliteit, geen grote gebaren.

Ook in deze voorstelling overheerst de rust en een zekere bescheidenheid. Volgens het persbericht kiezen de acteurs elke avond andere gedichten uit hun persoonlijke favorieten en ze reageren daarbij op elkaar. Daar is overigens niet veel van te merken, althans niet als je de voorstelling voor het eerst ziet. Veel van de gedichten bezingen de geliefde in metaforen van de zee en natuurelementen: hout, zand, meel. De gedichten aan het eind van de cyclus gaan over de naderende dood en hebben een verzoenende toon. Muzikaal worden de gedichten begeleid door de bandoneon met melancholische muziek, die af en toe overheersend, dan weer dienend is. De bandoneonist (Rony Verbiest) roept met zijn gepassioneerde houding meer de sfeer op van een geïmproviseerd concert.

Het is meer een poëzie-avond dan een voorstelling. De dramatische spanning ontbreekt ten ene male.Wat niet wil zeggen dat er niets te beleven valt. De intensiteit waarmee de spelers de gedichten voordragen en het milde plezier waarmee ze naar elkaar luisteren is boeiend genoeg. Het is een mooie kennismaking met een dichter, wiens politieke gedichten bekend genoeg zijn, maar die ook de liefde in al haar glorie heeft bezongen.