"Zullen we beginnen?", vraagt Gillis ongeveer een half uur na aanvang van de voorstelling. "We zijn allang begonnen", antwoordt Damiaan verstoord en vanuit het publiek wordt dat beaamd. Het is een wezenlijke kwestie, van dat al of niet begonnen zijn, want wanneer begint een voorstelling? Als er een verhaal verteld wordt met een kop en een staart? Zodra het licht uitgaat? Onomatopee is een voorstelling waarin geen verhaal verteld word, maar intussen gebeurt er van alles. Uitgangspunt is het begrip onomatopee, dat eenvoudig een klanknabootsing betekent: tsjoeketsjoeketsjoek, oehoe of koekoek.

De vijf acteurs, een unieke samenwerking van Vlaamse en Nederlandse gezelschappen, zitten bij aanvang op een rijtje ongelijke stoelen, in identieke kostuums: zwarte broek, wit oberjasje. Er wordt muntthee geserveerd, in kleine glaasjes met grote klonten suiker en vervolgens begint een gesprek dat nergens over gaat maar uitermate komisch is. Absurdistische geluiden, zoals een sirene die afgaat als een theedoek wordt uitgeklopt, dragen bij tot de slapsticksfeer, net als het droogkomische acteren. De acteurs, waarvan een aantal eerder heeft samengewerkt, bijvoorbeeld in de veelgeprezen voorstellingen My dinner with André en in vandeneedevandeschrijvervandekoningendiderot zijn stuk voor stuk meesters in dat droogkomische acteren, elk op hun eigen manier. Veelbetekenend zwijgen, de ogen neerslaan, een plotselinge explosie, het lijkt op een kakofonisch concert waarin om beurten vrij geïmproviseerd wordt op een thema. Een concert dat waarin af en toe een poging tot harmonisch samenspelen wordt gedaan ("wij zijn bij elkaar om te genieten en er is geen enkel probleem"), waarna toch weer bij iemand de onrust begint, de woede losbarst, de vraag wordt gesteld: wanneer beginnen we nou echt?

Langzaam maar zeker neemt de spanning toe en mondt de ogenschijnlijke rustige setting van theedrinkende en keuvelende heren uit in echte slapstick waarin Peter van den Eede in een meesterlijke scene een gat boort in het papieren achterwandje waarna de beer los is. Intussen wordt er letterlijk en figuurlijk van alles overhoop gehaald in deze anarchistische voorstelling waarin vijf vrije geesten spelen met taal, met betekenis, met lichaamstaal en met elkaar. Het is slap geouwehoer maar superieur slap geouwehoer.