In Het wijde land wordt de wereld van Arthur Schnitzler lichtvoetig en met veel humor benaderd. Hij schreef het stuk ruim honderd jaar geleden, en het heeft weinig van zijn kracht en scherpte verloren. De relationele problemen van de personages staan centraal; daarachter schemert een ongewoon moderne visie op de complexe mens, die af en toe best wel eens het goede wil, maar veel vaker wordt beheerst door tomeloze driften.

De voorstelling is licht van toon, omdat de acteurs zo goed tegelijkertijd in hun rol blijven en er afstand van nemen. Sara De Roo is een kei in deze anti-psychologische benadering: ze is in staat tegelijkertijd een aanval van hysterie te spelen en het publiek mee te geven dat zij heus wel weet hoe irritant dat is, maar dat het nu eenmaal nodig is voor de rol. Ze schakelt van lichte verbijstering in een oogwenk terug naar allesoverheersende controle. Ook het spel van de andere personages, waaronder enkele dubbelrollen van de onvolprezen Damiaan De Schrijver, is zowel herkenbaar als buitenissig. Het is een vermakelijke zedenkomedie met een serieuze bijsmaak.

Het wijde land is buiten Vlaanderen alleen in de Toneelschuur te zien geweest; een geluk voor de Haarlemmers. Hopelijk volgt voor de rest van het land volgend seizoen een tournee.