De twee suppoosten hebben hun blik op oneindig, zoals alleen suppoosten kunnen: grenzeloze verveling die gepaard gaat aan een kort lontje. Achter hen zien we op een groot scherm twee dames commentaar leveren in een museum voor moderne kunst: de een met zwarte coltrui, zwaar behangen met parelkettingen, de ander een al even artistiek type met rood haar en een woeste bril. Ze bezigen het ene cliché na het andere, terwijl ze een stokbrood aan de wand bewonderen: "Oh meid, geweldig!"

Zowel de suppoosten als de artistieke dames worden gespeeld door het duo Steef de Jong en Alex Klaasen die in het goede uur dat hun voorstelling duurt nog veel meer typetjes en personages uit de hoge hoed halen. Apart hebben ze allebei een aardige staat van dienst: Steef de Jong is bekend van zijn geweldige eenmansoperette-trilogie en Alex Klaasen heeft zowel op tv (Kopspijkers, Koppensnellers) als in het theater ( Lang en Gelukkig, De Gelaarsde Poes) zijn grote talent laten zien. Nu presenteren ze zich als duo en, hoewel twee keer heel erg leuk bepaald niet altijd leidt tot een verdubbeling van de feestvreugde, blijkt dat hier zeker wel het geval. Allebei zingen en bewegen ze fantastisch en het doen van typetjes is voor allebei een soort tweede natuur. Ze delen eenzelfde gevoel voor humor en ze kunnen ook nog eens een goed gesprek voeren over moderne kunst.

Het begin, als lusteloze suppoosten met die hysterische kunstdames, is misschien een beetje flauw, maar gelukkig is de Modern Art Revue net zo goed een ode aan de moderne kunst als een hilarische satire op de uitwassen ervan.

Aanleiding voor de voorstelling is het honderdjarig bestaan van de moderne kunst: het is immers precies honderd jaar geleden dat Marcel Duchamp de kunstwereld op zijn kop zette door een gesigneerde pispot te presenteren als kunstwerk. Voor de vorm is gekozen voor een ouderwetse revue, meteen al een plaagstoot richting moderne kunst.

Het levert een aantal hoogtepunten op waaronder een geweldige scène in een Parijs café waarin het duo de ene na de andere confrontatie tussen grootheden en voorvaders van de moderne kunst ten tonele brengt. Met het voor hun gezicht houden van een onafzienbare stoet snorren (die van Dali met twee enorme punten naar boven), pruiken, krankzinnige brillen (die van Mondriaan in rood, blauw en geel), wisselen de twee spelers in no time ook van bijbehorende accenten, houdingen en gezichtsexpressies. Onnavolgbaar knap! Dat geldt ook voor de vormgeving waarbij duidelijk wordt dat Steef de Jong uit de stal van Rieks Swarte afkomstig is: even eenvoudige als inventieve decorstukken en rekwisieten. Een opeenstapeling van vondsten, zoals een reliëf van Jan Schoonhoven dat opengeklapt een complete keuken blijkt te bevatten, inclusief gebraden haan en glaasje wijn. De afwasborstel doet even later dienst als microfoon want we vallen meteen uit het museum weer in een scène bij Jan en Anita Schoonhoven thuis. Ook hilarisch.

Kortom, afgezien van een paar flauwiteiten (iets teveel woordspelingen à la "Ik ben meneer Braques", "Oh, bent u brak?") is Modern Art Revue een ongelooflijk leuke voorstelling geworden waar het vakmanschap en de lol vanaf spatten. Geschikt voor kunstminnenden én voor cultuurbarbaren!