Haar schoenen zijn zo absurd hoog dat ze alleen kan strompelen, haar zwarte rok zo strak dat ze amper kan lopen. Marie en Jacques vormen een typisch yuppenstel: welgesteld, arrogant en vol minachting over de arme sloebers om hen heen. Ze zijn op weg naar haar ouders in de hoop op een erfenis, maar ze komen terecht in een file die niet meer oplost. Route Nationale, een voorstelling van OrkaterDe Nieuwkomers, is in de verte geïnspireerd op de film Week End van Jean-Luc Godard: een vaker gebruikte truc om personages letterlijk stil te zetten, om hen te kunnen confronteren met hun gedrag en gedachtengoed. 

Om het centrale stel heen cirkelen twee muzikanten die op bas, drums en piano spelen en een in roze babypakje gestoken roodharige engel, Gloria. Zij speelt diverse rollen: nu eens is zij de omroepster, die om de zoveel uur aankondigt dat de temperatuur weer flink is gedaald en het aantal kilometers dat de file duurt navenant stijgt; dan weer is zij vertelster, levert ze commentaar of zingt ze.

Alle personages hebben pruiken op en zijn geschminkt: Marie en Jacques hebben een soort bloempotkapsels, Gloria een rode pruik met lang haar, de musici blonde pruikjes met daaronder veel pancake. Al met al maken ze een vervreemdende indruk.

Het decor van Katrin Bombe bestaat uit een groen grasveld, dat de stilstaande wereld van Jacques en Marie verbeeldt; eromheen houten schuttingen waar de musici overheen lopen. Ze worden ingesloten door de buitenwereld (vertegenwoordigd door de musici en de dartele Gloria), maar blijven ook bijna de hele tijd op hun eigen stukje grond.

In het begin zijn ze kreukloos en smetteloos. Hij scheldt op de provincialen, of noemt de andere weggebruikers 'wit afval' ; zij heeft het over 'ingeblikte varkensfamilies'.

Gaandeweg komt hun moraal steeds meer onder druk te staan. Hij graait in de buik van een speelgoedpaard en haalt er rode brokken vlees uit; zij wil seks en ze begint als een wilde tegen hem aan te rijden. De muziek van Christiaan Verbeek, die onlangs een gouden Kalf won voor zijn muziek in de film Helium, is melodieus en dwingend, met name in het begin door het gebruik van een metronoom. Wonderschone muziek, waarin af en toe flarden herkenbaar zijn van een lied over bloed en pijn en lijden. Door de vervreemdende speelstijl en de humor is Route Nationale een zwarte komedie over het menselijk onvermogen.