Links aan de bar zit La Kristel, aan de andere kant de Wolf en samen zingen ze met de plaat mee: Je t'aime, moi non plus: een van de meest expliciet erotische en destijds als schokkend ervaren songs van de jaren zeventig. Dezelfde jaren waarin Sylvia Kristel faam verwierf met soft-pornofilms waarvan Emmanuelle ongetwijfeld het meest bekend is geworden. Wat het duo Kas & de Wolf, aangevuld met Marien Jongewaard met wie ze twee jaar geleden ook De Jantjes maakten, nu toch hebben gewild met La Kristel, is mij na het zien van de voorstelling Mensch durf te leven! niet duidelijk geworden. Willen ze hun oude jongensdromen -want jongens waren t in die jaren dat Kristel haar weelderige vormen ongegeneerd toonde aan het volk- toetsen aan de tand des tijds ? Of willen ze hun eigen cynisme meten met dat van een echte ster die nogal wat extreme anecdotes opdist uit haar glansrijke filmcarriere?

In De Jantjes werd bier geschonken aan lange, houten tafels, nu is het theater omgebouwd tot een bar, waar je ook tijdens de voorstelling rustig wat kunt bestellen. Er staan gezellige zitjes, er mag gerookt worden.

Eenzaam in een hoekje van de bar zit Sylvia Kristel in haar zwarte smoking mooi te wezen en traag sigaretten te roken, aan de bar zitten de drie heren die een wat gedateerde indruk maken. In onnavolgbare Kas & de Wolf-dialogen leuteren ze over het leven en alle drie lijken ze hun eigen wijze te hebben gevonden om zich superieur te voelen, ver verheven boven het plebs. "Dries kun je een pak van zes ruggen aantrekken", vertelt een van hen, " en dan ziet het er nog uit als een trainingspak dat ze in de voormalige DDR toch liever met Humana naar Albanie zouden sturen."

Al is de tekst af en toe erg geestig, omdat er geen enkele dramatische structuur of opbouw achter de verhalen te bekennen valt, verzandt het toch al gauw in barpraat. Een muziekje kondigt een changement aan, de heren lopen weg van de bar het publiek in en Sylvia Kristel begint zwoel in de microfoon te vertellen over haar woelige jaren in de filmbusiness. Geestige anecdotes, bijvoorbeeld die over het (fictieve, echt bestaande??) Franse televisieprogramma Le Chien, waarin kijkers mogen komen vertellen welke artiest het meest op hun huisdier lijkt. "Zo'n vrouw verdient een goed scenario", roept een van de acteurs vanuit de zaal en dat is precies waar het aan deze voorstelling aan ontbreekt.