Grote morele vraagstukken, politieke dilemma's en hartverscheurende gewetensconflicten vormen vanaf het begin van hun bestaan in 1994 de rode draad in de voorstellingen van De Roovers.
Professor Bernhardi (1912) is een toneelstuk van Arthur Schnitzler waarin opnieuw grote vragen over leven en dood, over keuzes maken en pragmatisme worden gesteld. Een ogenschijnlijk klein incident in een ziekenhuis heeft grote gevolgen. Aanleiding is het geval van een jonge vrouw die niet weet dat ze die dag nog zal sterven maar, ongetwijfeld ten gevolge van de medicatie, in een euforische stemming verkeert. Bernhardi weigert de priester die haar de sacramenten der stervenden wil brengen toegang. Waarom zou hij haar nodeloos in angst brengen door haar te confronteren met haar naderende dood? De kwestie leidt tot enorme verdeeldheid, zowel in het ziekenhuis waar Bernhardi directeur is, als in het hele land, tot in het parlement toe. Op de achtergrond speelt het antisemitisme dat
in het Wenen van net voor de Eerste Wereldoorlog heerste. Professor Bernhardi is namelijk een geassimileerde jood enook veel van zijn collega's zijn joden, in een samenleving waar het katholicisme grote macht en invloed heeft.
De Roovers hebben het lange praatstuk flink ingekort en ze spelen de twintig mannenrollen met een gemengde cast van acht acteurs. De link naar de actualiteit wordt gemaakt door een scène uit ER te projecteren op de transparante plastic lamellen die het voordoek vormen. En ook de stok waarmee dokter Adler (Sara De Bosschere) zich voortbeweegt, lijkt een knipoog naar de bekende tv–serie. Het spel van De Roovers wordt gekenmerkt door een geraffineerd mengsel van inleving en afstand. Zo wordt de sleutelscène – die tussen Bernhardi en de priester – nog een keer herhaald waardoor die niet alleen meer nadruk krijgt maar ook afstand wordt gecreëerd: dit is toneelspel.
Academische kwesties worden teruggebracht tot menselijke proporties in soms hilarische scenes. De spelers maken een spektakel van de rumoerige vergadering waarop Bernhardi uiteindelijk besluit zijn ontslag in te dienen. De vonken springen eraf en de dialogen zijn meeslepend. Zo slagen De Roovers er opnieuw maatschappelijke kwesties om te buigen tot onderhoudend en enerverend theater.