Afgelopen seizoen maakte Het Thriller Theater zijn debuut met Agatha Christie's beroemde 'En toen waren er nog maar....', beter bekend als Tien kleine negertjes. De vurige wens van producent Lex Passchier is om om het genre van de toneelthriller terug te brengen in de schouwburgen. Heeft het hedendaagse publiek inderdaad behoefte aan stukken waarin donder en bliksem oude landhuizen teisteren, lijken uit oude dekenkisten opduiken en de butler het gedaan heeft?

Met Moordspel, de tweede productie van Het Thriller Theater, wordt een van de grootste successen in de toneelgeschiedenis opnieuw uitgebracht. Het stuk van Ira Levin ging in 1978 in première, speelde ruim vier jaar lang op Broadway en werd in 1982 verfilmd werd, met Michael Caine en Christopher Reeve in de hoofdrollen.

Moordspel is een komische thriller, een weinig voorkomende variant op het genre. Niet zo vreemd want moord, dreiging en de vraag 'wie heeft het gedaan' zijn over het algemeen niet goed te rijmen met komische personages en kolderieke wendingen. Het stuk gaat over een succesvolle toneelschrijver die na een aantal flops in een diepe crisis verzeild raakt. Als hij het briljante scenario van een van zijn leerlingen onder ogen krijgt, komt hij, geprikkeld door hebzucht en jaloezie, op verkeerde ideeën. De wat trage uiteenzettingen in de eerste helft worden goedgemaakt door een onverwachte plotwending, vlak voor de pauze. Na de pauze raakt het stuk wat op drift en zijn de verwikkelingen steeds minder geloofwaardig. Nu gaat Moordspel ook niet over psychologisch interessante karakters of zelfs maar over geloofwaardige personages. Het is een amusant spel met de verwachtingen van de toeschouwers, al is het stuk inmiddels wel wat gedateerd.

Marc Klein Essink en Waldemar Torenstra spelen de hoofdrollen als de gefrustreerde schrijver en zijn jonge leerling. Vooral Torenstra speelt mooi naturel, maar ook Marc Klein Essink weet te overtuigen. Een geestige bijrol is er voor de helderziende buurvrouw (Leonoor Pauw). Er wordt flink gemoord, donder en bliksem teisteren het sjieke landhuis van de schrijver en de whisky staat onder handbereik. Het is een recept dat enigszins voorspelbaar is, maar de ingrediënten zijn goed verzorgd.