Prachtige schilderijtjes vormen de personages in de openingsscène. In de twee nissen in de achterwand zien we links een portret van twee kleurrijk uitgedoste vrouwen en een heer in wit pak, rechts een man die verdiept is in zijn lectuur.

Negentiende-eeuws, met een hedendaags tintje. Als een van de personages uit het ene schilderij stapt en bij de man rechts aanschuift, wekt dat nieuwsgierigheid op. Wie zijn die mensen? Wat fluistert zij hem toe? Wat vinden de achterblijvers ervan? 

Een intrigerende opening van een voorstelling waarin vormgeving, choreografie en mise en scene belangrijke ingrediënten vormen, in een prachtig decor dat alle ruimte laat voor de verbeelding. Uit de gesprekken blijkt dat de vier personages niet meer zo jong zijn. Ze hebben veel tijd terug te denken aan vroeger, zonder wrok maar ook zonder nostalgie. Je zou kunnen denken dat ze bij elkaar wonen op een recreatieve plek waar gebiljart kan worden en gelezen. Ze kennen elkaar in elk geval van haver tot gort; ze tolereren elkaars vreemde neigingen, tot op zekere hoogte tenminste. Zo mag Jim van der Woude snuffelen aan het blote been van Beppie Melissen en kijkt niemand op als hij middenin een zin in slaap valt, met zijn vinger nog in een fles. 

Lapidarium, de nieuwe voorstelling van Carver is fragmentarisch, associatief en dromerig. Een lapidarium is een plaats waar men gevonden stenen, brokstukken van beelden en fragmenten van bouwwerken neerlegt en deze voorstelling is een aaneenschakeling van fraaie en minder fraaie beelden en uit het repetitieproces overgebleven improvisaties.

Een overtuigend evenwicht is (nog) niet bereikt. Mooie, filosofische passages worden afgewisseld met veel mindere dialogen. Jim van der Woude is een fabelachtig mimespeler maar zijn tekstbehandeling is beduidend minder dan die van de anderen. Veelzeggende beelden worden vervangen door vage gebeurtenissen. De kracht van Carver is vaak dat zij de kern weten te raken door heel precies tussen ernst en humor te balanceren. In Lapidarium ontbreekt dat evenwicht. Ondanks het knappe spel, weten de personages niet echt te ontroeren. Het blijven impressionistische schilderijen waar je naar zit te kijken. Mooie beelden waar weinig van beklijft.