Het had eigenlijk een voorstelling voor vier acteurs moeten worden: Malou Gorter, Maureen Teeuwen, Cas Enklaar en Theo Pont. Een veelbelovende cast die aan de slag zou gaan met het thema androgynie.
De ziekte van Cas Enklaar gooide roet in het eten. Regisseur Michiel van Erp besloot om door te gaan met de twee actrices, zonder Theo Pont. Drie weken repeteren op basis van improvisaties leidden uiteindelijk toch tot Mexico. The Paradise in me, zij het ongetwijfeld een ander Mexico.
De voorstelling speelt zich af in een wachtkamer van een niet nader omschreven specialist. Een keurige ontvangstbalie, een verantwoorde zwarte bank met wat tijdschriften en een asbak op de tafel ernaast en een waterzuiveringsinstallatie bepalen de sfeer van formaliteit en nervositeit. Malou is met haar roze mantelpakje een slag delleriger dan Maureen die zich in een uiterst chique ensemble heeft gehuld. Allebei zijn het formidabele actrices: als Malou een zwijmelliedje aanzet, gedachteloos het grote groene blad in de vaas op de balie beroert, vochtige ogen krijgt en met een klap de geluidsinstallatie tot zwijgen brengt, brengt ze in een paar seconden een hele geschiedenis tot leven.
De voorstelling bestaat uit een reeks van dergelijke kleine en grotere sketches, losjes aan elkaar gemonteerd door Michiel van Erp die bekend is als documentairemaker en met Mexico zijn debuut maakt in het theater.
De twee vrouwen vertellen elk hun eigen verhaal; soms lijken ze het over hetzelfde te hebben, dan weer praten ze totaal langs elkaar heen. Malou heeft zich toegelegd op een diva-achtige bravoure, maar worstelt met haar relaties die steeds maar stuklopen. Maureen is het prototype van de moderne lesbienne, die op zoek is naar de man in zichzelf. Zo scheert ze zich quasi en als ze de mannelijke partij zingt in een liefdesduet, krijgt haar gezichtsuitdrukking langzaam maar zeker een overtuigend broeierige macho uitstraling.
Er is een aardig verhaal over een vrouw die zich verantwoordelijk voelt voor alle ellende op de wereld; er is een geestige parodie op een Catharine Keijl-achtig praatprogramma en zo zijn er nog wat luchtige scènes die al met al weinig samenhang of diepgang vertonen. Mexico is vermakelijk zolang het duurt, maar laat weinig indruk achter.