Waar normaal de publiekstribunes staan opgesteld in de bovenzaal van de Toneelschuur, ligt nu een statige trap naar de roodfluwelen gordijnen achterin die de ingang van het koninklijk paleis markeren. Het publiek zit aan weerszijden van het langgerekte speelvlak in Phaedra, hét monument van het Franse classicisme. Phaedra is een tragedie pur sang die in regie van Mark Timmer gespeeld wordt bij Theater van het Oosten. Door het publiek zo dicht op de handeling te betrekken, wordt de betrokkenheid aanmerkelijk vergroot. Vlak voor je neus speelt het drama zich af van Phaedra, de vrouw die door de goden is gestraft met een blinde passie voor haar stiefzoon Hippolytus. Alles heeft ze geprobeerd om hem zo ver mogelijk uit haar buurt te houden; met verbeten ijver heeft ze hem waar ze kon gedwarsboomd en verbannen naar verre oorden. Vergeefs, haar hartstocht is sterker dan zijzelf en nadat ze het doodsbericht van haar lang vermiste echtgenoot Theseus heeft vernomen, bekent ze Hippolytus haar liefde. Theseus blijkt echter helemaal niet dood en zijn thuiskomst ontketent een lawine aan verdachtmakingen en leugens. Op voorspraak van haar voedster Oenone draait Phaedra de zaak om en beschuldigt de arme Hippolytus haar te hebben aangerand. Theseus roept de hulp van de god Neptunus in om zijn stiefzoon te straffen en Hippolytus sterft een wrede dood. Gekweld door wroeging beneemt Phaedra zich vervolgens met gif van het leven en Theseus blijft alleen achter, beladen met schuld.

In zijn regie heeft Mark Timmer gekozen voor gestileerde eenvoud en beheersing van de hoog oplaaiende emoties. De tekst - in de mooie vertaling van Laurens Spoor - krijgt alle aandacht en dat is op zich een hele prestatie. Alleen Theseus (Hugo Maerten) doorbreekt met zijn heftige gestiek de onderkoelde speelstijl. Margreet Blanken is van tijd tot tijd werkelijk ontroerend in haar ontzetting over het noodlot dat haar overkomt en de jonge Thomas de Bres is een mooie Hippolytus.

Jammer is dat de keuze voor stilering niet nog consequenter is doorgevoerd; nu leiden details zowel in de vormgeving (de oorbellen die een Amsterdam-Zuid madam maken van Phaedra) als in het spel de aandacht nodeloos af.