Ze waren verdwaald, vader en zoon, en het was nog ver lopen naar huis. Het zoontje klaagde over moeheid, maar vader was zelf te uitgeput om hem te dragen. Hij gaf zoonlief een grote tak en zei: "Hier heb je een paard om op te galopperen." Uiteindelijk was het zoontje veel eerder thuis dan papa.
Graaf Essex vertelt het verhaal van de vader en zoon aan zijn geliefde, koningin Elisabeth. Hij zou voor haar willen zijn, wat de tak voor het jongetje was: een middel om de verbeelding aan het werk te zetten. Of wil hij haar juist gebruiken, om meer macht en roem te verwerven? Over de merkwaardige liaison tussen de jonge, ambitieuze graaf Essex en de veel oudere Elisabeth hebben Katelijne Damen en Peter van den Eede een voorstelling gemaakt die vrijdag in de Toneelschuur in Nederlandse première ging.
De voorstelling begint als een geschiedenisles. Ontwapenend stappen de acteurs in hun gewone kleren naar voren en schetsen de sfeer aan het Engelse hof. Geen saaie geschiedenisles, maar een korte, geestige beschrijving van de tijdgeest. Om beurten stappen ze naar achteren waar wat kleren aan een rek hangen en beginnen ze zich te verkleden. Pas aan het eind van de voorstelling zijn ze allebei in vol ornaat. Zij strooit met talkpoeder, hij zwaait geregeld met een levensgroot zwaard. Op de vloer staan monitoren waarop een bekende speelfilm over Elisabeth wordt gedraaid: vijf naast elkaar waarvan de kleur net iets anders staat afgesteld zodat je dezelfde beelden- vaak close-ups van Elisabeth- in alle mogelijke tinten naast elkaar ziet. De actrice die in de film Elisabeth speelt heeft net zulk rood haar als de pruik die Katelijne Damen halverwege opzet, waardoor de verschillende beelden van een en hetzelfde personage elkaar langzaam maar zeker versterken.
In fragmentarische scènes wordt een beeld geschetst van de verhouding tussen de twee geliefden. Zij twijfelt aan zijn liefde en wordt gekweld door onzekerheid over haar uiterlijk - alle spiegels gooit zij kapot -; hij kan het niet laten haar op zwakke momenten toch weer lastig te vallen over accijns. Hij praat haar naar de mond als het om koetjes en kalfjes gaat, maar dat wordt door haar genadeloos afgestraft. Elisabeth heeft een scherpe geest en een emancipatoir bewustzijn; ze verzet zich hevig tegen het frigide beeld (Virgin Queen) dat van haar wordt geschetst: "Mijn vagina is absoluut ok. (..) Ik ben genoeg. Ik ben man en vrouw tegelijk." Tussen macht en liefde balanceert hun verhouding enige tijd, maar aan het eind moet Elisabeth haar Essex toch laten opknopen, wegens hoogverraad. Katelijne Damen maakt van Queen Virgin een mooie rol, met spel dat scherp contrasteert met het spel dat via de videobeelden te zien is: geen schitterende decors en kostuums, maar toneel op zijn simpelst; geen inlevend acteren, maar spel dat dichtbij haarzelf blijft en van waaruit ze je toch af en toe meeneemt. Het is theater waarbij de verbeelding aan het werk wordt gezet.