'Vrouwen worden onderdrukt', zegt zij. 'Welnee, het zijn juist de mannen die onderdrukt zijn, wat heet, ze worden geterroriseerd', beweert hij. Mensenkinderengaat over het grachtengordelstel Klaartje en Karel en biedt een ontluisterend beeld van het huwelijk. Het stuk is geschreven door J.J. Voskuil, bekend als chroniqueur van het dagelijks leven in Het Bureau (7 delen) en van de dikke roman Bij nader inzien. Zijn enige toneelstuk, Mensenkinderen, schreef hij begin jaren tachtig. Pas na zijn dood in 2008 is het gepubliceerd en nu wordt het voor het eerst opgevoerd, op initiatief van de hoofdrolspelers, Els Ingeborg Smits en Kees Hulst.In het stuk zien we -in krap anderhalf uur- drie achtereenvolgende avonden: in het eerste bedrijf maken we kennis met het ruziënde stel, op de tweede avond krijgt het echtpaar bezoek van 'hun beste vrienden', Kees en Hester, en op de derde avond lijkt de ruzie totaal te escaleren. Het raffinement van Voskuil zit vooral in de genadeloze observaties: 'Jullie zijn het meest harmonieuze stel dat ik ken', zegt Hester. Dat komt hard aan als je het bekvechtende echtpaar net van dichtbij hebt leren kennen.Klaartje en Karel kunnen niet zonder maar zeker ook niet met elkaar. Elk woord van de ander wordt verkeerd geïnterpreteerd, elke minuscule beweging doodgeanalyseerd. Zij wil praten, hij wil de krant lezen. Zij wil graag 'een beschaafd mens' zijn, hij zegt schamper: 'Beschaving, dat wil zeggen dat ze (de vrouwen) eeuwenlang met hun schaaf over mijn (de mannen) ziel zijn gegaan.'' Het stuk speelt zich af eind jaren zeventig, tegen de achtergrond van de tweede feministische golf. Een bezwaar tegen het stuk is dat de sympathie duidelijk bij de mannen ligt. Klaartje is werkelijk een onverdraaglijke, humorloze zeurpiet die op alle slakken zout legt, Hester is dom en uitsluitend gefixeerd op één ding: seks. De mannen kennen ook hun beperkingen maar hebben in elk geval met elkaar nog een soort plezier. En hoe vrouwvriendelijk Karel zich ook toont in de verhitte discussies; zodra er bezoek is, is zijn Klaartje alleen nog goed genoeg voor de hapjes en de koffiekopjes. Kees Hulst blinkt uit als de wat sullige echtgenoot die maar een heel beperkt repertoire heeft om zijn veeleisende echtgenote tegemoet te komen, maar dat ten volle uitbuit.Gezien het besmuikte gegrinnik, de ontsnapte giechels en af en toe het regelrechte gebulder op de publieke tribune, kan worden vastgesteld dat de herkenbaarheid van het stuk groot is. Misschien ook wel de opluchting: zo erg is het met ons niet! Het publiek in de uitverkochte Toneelschuur bestaat zo te zien voor een groot deel uit echtparen van middelbare leeftijd (en ouder) en veel vriendinnen.Opvallend in het toneelbeeld van Reinier Tweebeeke is de projectie op de achterwand die suggereert dat het echtpaar aan een Amsterdamse gracht woont. Grappig is de werking van het licht waardoor het lijkt alsof het aan de overkant steeds donkerder wordt totdat slechts één raam nog verlicht is. Mensenkinderen is een buitengewoon geestig en enigszins wrang stuk. Een must voor Voskuil-liefhebbers en voor echtparen die het dertig jaar hebben volgehouden maar voor iedereen die wel eens een relatie heeft zeer aanbevolen.