Dilan, Houda en Yussuf zijn drie gewone studenten in Aleppo, wanneer in het vroege voorjaar van 2011 de Arabische lente uitbreekt. 'Vrijheid!', roepen ze op straat. Dit zou de lente worden waarin alles zou veranderen. Ruim zeven jaar later en de nodige illusies armer, blikt de uit Syrië afkomstige theatermaker George Elias Tobal in een monoloog terug op deze bewogen lente.
De setting is eenvoudig: drie musici, half achter een gordijn verscholen maken muziek, Tobal vertelt zijn verhaal naturel, zonder veel poespas. Hij is de helft van het duo George & Eran, dat inmiddels met veel succes een aantal bijzondere producties heeft gemaakt, zoals de driedelige muzikale conflictkomedie George & Eran lossen de Wereldvrede op!. Daarin slaan de vrienden – een jood en een moslim – de handen ineen om voor eens en voor altijd de wereldvrede op te lossen. Vorig jaar won Tobal een Gouden Kalf als beste acteur in een tv-drama voor zijn rol in de film Jungle en hij schreef Woestijnjasmijntjes voor De Toneelmakerij.
Ook voor deze voorstelling schreef hij de tekst zelf en Tobal is in zijn eentje mans genoeg om een zaal te boeien. Zijn verhaal is niet autobiografisch; zijn ouders vluchtten al in de jaren negentig naar Nederland en hij bracht een groot deel van zijn leven in Nederland in een azc door. Hij hangt de foto's van zijn jeugdvrienden op: de een christelijke idealist, de ander een arme Alewiet die altijd gepest wordt, twee anderen die elkaars tegenpolen zijn: de een conservatief, de ander progressief.
Kinderen van Aleppo is voor een groot deel gebaseerd op interviews die hij hield met drie jongeren die wél die korte periode van revolutie in Aleppo hebben meegemaakt. Zoals Dilan die een Koerd is, wat er in Syrië op neerkomt dat je wordt gezien als een kakkerlak. Of Houda, een beetje verwend meisje dat van Justin Bieber houdt. Een derde personage is Yusuf die moet vluchten voor het leger en gered wordt door een oude schoenmaker. Alle drie sluiten ze zich aan bij de protesten, ieder met eigen beweegredenen, en een eigen verhaal. Alle drie hopen ze op vrijheid en verandering, tot het escalerende geweld elk optimisme uitdooft. Merendeels treurige verhalen dus die door de krachtige en liefdevolle manier waarop Tobal ze vertelt nooit té treurig worden. Altijd is er optimisme en levensblijheid. En altijd is er niet te vergeten die prachtige muziek van de drie muzikanten die een breed scala aan stijlen beheersen en net zo makkelijk melancholische muziek met ud en viool spelen als een hit van Justin Bieber.