Pas helemaal aan het eind komt er kleur in de voorstelling. De tientallen lege schilderijlijsten die aan de wand hangen, worden ingevuld met fragmenten van schilderijen van Vincent van Gogh: de beroemde zonnebloemen, de korenvelden in Arles, de zelfportretten. And the rest is history.

In opdracht van producent Hummelinck Stuurman heeft Ger Thijs, na eerdere successen als Heren van de thee en Karakter,een nieuwe voorstelling gemaakt, ditmaal gewijd aan de bijzondere levens van Vincent en Theo van Gogh.Thijs heeft ook de tekst geschreven, gebaseerd op de uitgebreide briefwisseling tussen de broers. Geen gemakkelijke opgave want de clichébeelden liggen op de loer: Vincent van Gogh is waarschijnlijk onze meest beroemde kunstenaar. Iedereen kent het verhaal van de gekwelde kunstschilder die leefde in armoe, zijn oor afsneed en zichzelf uiteindelijk van het leven beroofde. Maar wie was hij echt? Wat dreef hem en hoe leefde hij werkelijk? Thijs heeft in zijn enscenering gezocht naar een andere kijk op Vincent. We zien hem als een warmbloedig mens, als een grappige, beetje gekke jongen, als iemand die niet alleen worstelt met zijn kunstenaarschap, maar ook met de liefde. En als iemand die in een bijna symbiotische verhouding met zijn jongere broer Theo leeft. Theo, de kunsthandelaar, in zijn keurig zwarte pak (met een streepjesbroek om te laten zien dat hij heus niet alleen een zakenman is), die misschien ook wel kunstenaar had kunnen worden. 'Je bent niet alleen (...) Samen zijn we onverslaanbaar', troost Vincent hem wanneer Theo look Theo lijdt aan het leven. De verhouding tussen de twee broers, gespeeld door Hein van der Heijden (Vincent) en Hajo Bruins (Theo), komt goed uit de verf. Juist de tegenstrijdigheden en de warme band tussen hen beiden, die soms ook verstikkend kon werken, worden overtuigend neergezet. Dat geldt helaas niet voor de overige personages. Vooral de vrouwelijke rollen krijgen geen enkele diepgang, maar ook de vader (Jules Croiset als bullebak) en de dokter (George van Houts) zijn eerder karikaturen dan mensen van vlees en bloed.

De voorstelling is sober vormgegeven: op zich mooi abstract zijn de drie wanden met lege lijsten, die telkens anders verlicht worden, waardoor steeds een andere sfeer ontstaat. Toch is het visueel weinig inspirerend, wat jammer mag heten voor een voorstelling die gaat over iemand die tovert met beelden. Thijs laat zijn stuk beginnen meteen na de dood van Vincent, wanneer ook Theo er slecht aan toe is: hij zal niet veel later dan zijn broer overlijden ten gevolge van onbehandelde syfilis. In flashbacks wordt teruggekeken op belangrijke episoden uit het leven van de twee broers. Dat levert soms wat kunstmatige teksten op. Daar staat tegenover dat de twee hoofdrolspelers er alles aan doen om de wat al te opgelegde dialogen kleur te geven.