Theater/ Margriet Prinssen / Frascati Producties / " We're all alone in this together / Een voorstelling van Kim Karssen / Spel; Kim Karssen, Elias De Bruyne / Meer info: https://www.schuur.nl/theater/alone-in-this-together
Interview Kim Karssen
'Met clowns heb ik een ingewikkelde verhouding'
'Ik voel me een soort afstammeling van de nar', vertelt ze in haar keuken in Amsterdam-Oost. 'Zeker als het gaat om daten.' De in Haarlem opgegroeide theatermaker/actrice Kim Karssen is binnenkort te zien in de Schuur met We're all alone in this together, een heerlijke voorstelling over de ingewikkeldheden van daten.
Karssen groeide op in Haarlem waar ze op de Vrije School zat. Ze heeft goede herinneringen aan Haarlem, met name aan De Wereld Kindertheater in de Egelantier. "Een geweldige plek was dat, vooral aan juf Inge Niepels bewaar ik zulke goede herinneringen. Je leerde er echt verhalen vertellen aan de hand van improvisaties. En we maakten alles zelf, met niks, wat karton. Mijn vader is ontwerper en mijn moeder werkt met kinderen die taalproblemen hebben dus ik heb het niet van een vreemde." Karssen praat naar eigen zeggen sneller dan bij te houden is: ze heeft adhd, al is dat pas een paar jaar geleden gediagnosticeerd. Dat ze dyslectisch is, weet ze al heel lang: op school kostte het haar de nodige moeite om te leren lezen en schrijven. "Het schoolsysteem helpt ook niet mee: dat dateert nog uit het tijdperk van de Industriële Revolutie. Het functioneert uitstekend bij al die 'gesnoeide' types die precies in de mal passen, maar voor mij dus niet zo." De Performance-opleiding is Maastricht paste wél als een handschoen: "Lekker veel maken!"
We're all alone in this together is een mooi voorbeeld van het rijkgeschakeerde talent van Karssen (zie kader). Ze maakte de voorstelling samen met de Vlaming Elias De Bruyne. "Ik wilde al langer een voorstelling met of over clowns maken", vertelt Karssen. "Met clowns heb ik een ingewikkelde verhouding: 'lelijke' clowns, van die cliniclowns, vind ik echt 'de hel', maar van poëtische clowns kan ik erg veel houden. Toen ik acht was, zag ik de wereldberoemde Popov spelen in het circus. Van die hele voorstelling weet ik niks meer maar van zijn act herinner ik me nog elk beeld. Dat wilde ik ook wel kunnen. Een goede clown is per definitie tragisch, dat maakt het zo mooi."
Een tweede uitgangspunt voor de voorstelling was van persoonlijke aard: ze heeft moeite met daten. "Ik herken mezelf in de clown, je weet wel, iemand die een koffer uitpakt en geen idee heeft wat ie aan het doen is of wat ie moet met al die spullen. Als ik een date-afspraak heb, voel ik me een clown, verkleed als mens. Ik heb geen idee wat de regels zijn. Ik probeer heel normaal te doen, wat vaak niet lukt, en krijg dan een paniekaanval."
Met Elias is ze gaan improviseren op het idee van twee clowns die een date hebben. Het mondde uit in superieur fysiek spel waarin de wit geschminkte acteurs twee stuntelende, naar liefde zoekende mensen neerzetten. "Toen we aan het improviseren waren, merkten we gaandeweg: dit gaat niet alleen over clowns of over daten maar vooral over de subtiliteiten die verborgen zitten in de verhouding tussen vrouwen en mannen. Grensoverschrijdend gedrag begint vaak heel sluipend. Dat thema is eigenlijk heel geleidelijk in de voorstelling geslopen, als vanzelf. We zetten het nu ook zo in: het moet een beetje voelen als de bekende 'boiling frog'. Het gaat heel geleidelijk maar op een gegeven moment, is het water op kooktemperatuur."
[in kader]
Kim Karssen (1996) werkt sinds 2022 als maker onder de vleugels van Frascati Producties. Hiervóór was ze al bij Frascati Producties te zien in samenwerkingen met Florian Myjer: Bloomsbury (2019), Oorlog en Vrede (nominatie BNG Theaterprijs 2021), Mephisto Park (2019) en Mann Mann Mann (2022).
In 2022 maakte Kim Schrödingers hond (Frascati Producties, 2022), een absurdistische solo en de succesvolle jeugdvoorstelling Nietes (nominatie BNG Bank Theaterprijs en winnaar Zilveren Krekel 2023).
Ze maakte twee voorstelling voor theaterfestival De Parade: Don't rain on my paREET (2023) en OC/DC (2024). Ditzelfde jaar werd ze bekroond met het Wim Bary Stipendium, een oeuvreprijs voor theatermakers tot 35 jaar, vanwege haar voorliefde voor absurdisme en uitzonderlijk komisch talent.
(Haarlems Dagblad, september 2024)