Zijn nieuwe voorstelling Het Leven een gebruiksaanwijzing staat maar liefst drie weken op locatie in Amsterdam-Noord. Jakop Ahlbom schetst het alledaagse leven in absurde, komische en vervreemdende situaties.

Op de repetitie is het een drukte van jewelste. Veel mensen die geconcentreerd door elkaar heen lopen, telefoneren, de tafel afvegen, een been strekken. Het lijkt eerder een choreografie dan theater: georganiseerde chaos.

Als de repetitie om vijf uur is afgelopen, vertelt Jakop, biertje en sigaret erbij, wat zijn uitgangspunt is voor Het Leven een gebruiksaanwijzing: "Ik wilde graag een voorstelling maken over een ruimte die langzaam volloopt met mensen. Iedereen probeert wanhopig de eigen routine te volgen en raakt in de war als dat niet meer lukt. Het begint heel rustig en wordt steeds drukker. Als mensen geen ruimte meer krijgen om hun eigen wil te volgen en de vertrouwde gewoontes verstoord raken, wat doen ze dan? In de verte is de korte film Tango van de Poolse regisseur Zbigniew Rybczyski een inspiratiebron. Ook met de films van Roy Andersson voel ik me verwant: lange takes, een tikje absurdistisch, soms op het groteske af. Eigenlijk gaan mijn voorstellingen altijd over de eenzame ploeteraar die zich probeert te redden in het leven."

Timing

"In het begin hebben we veel geïmproviseerd rond huiselijke taferelen: wat zijn dagelijkse handelingen die mensen thuis verrichten? De krant lezen, tandenpoetsen, opruimen, kast openmaken, noem maar op. Ik probeer mensen als het ware met een nieuwe blik te laten kijken naar al die 'gewone' dingen. En als je sommige handelingen eindeloos herhaalt, krijgen ze vanzelf iets absurdistisch. Het gaat over de herkenbaarheid van situaties en over hoe je omgaat met een situatie als er juist niets verandert. De timing is heel belangrijk. In mijn voorstellingen luistert het extreem nauw; ik laat niets aan het toeval over. Hoe meer de structuur vaststaat, des te sterker is de basis en des te groter wordt de ruimte voor de invulling van de spelers." (Uitkrant, juni 2013)