“De eerste anderhalf jaar waren echt heel zwaar”, vertelt Johan Simons, “het begint nu pas een beetje leuk te worden.” Sinds 2010 is hij intendant van de Münchener Kammerspiele, een van de grootste theaters in Duitsland. Na een moeilijke begintijd wordt hij door pers en publiek op handen gedragen. De belangrijkste Duitse theatercriticus noemde hem onlangs ‘de beste regisseur van Europa’ en maar liefst twee van zijn regies zijn uitverkoren tot het ‘Theater Treffen’ in Duitsland, waarin de beste voorstellingen van het jaar worden geprogrammeerd. Intussen komt hij met zijn hele gezelschap naar de Amsterdamse Stadsschouwburg, waar het van 15 tot en met 20 maart te zien is in Brandhaarden, een uniek festival.

Zes dagen lang neemt het gezelschap de Stadsschouwburg over met een bomvol, ambitieus programma, waar de passie en hartstocht van afstraalt. Stuk voor stuk zijn het voorstellingen die ergens over gaan. Simons is een regisseur die maatschappelijk geëngageerd theater maakt en in elk geval theater waarin hij een grote betrokkenheid toont. In zijn Noord-Hollandse jaren maakte hij furore als artistiek leider van Theatergroep Hollandia, samen met Paul Koek. Hollandia maakte spraakmakend theater op bijzondere locaties: een autosloperij in Zaandam, tuinderskassen, kerken, een overdekte sluis, leegstaande fabrieken. Vooral de afgelopen tien jaar is Simons ook internationaal een veelgevraagd regisseur. En nu in München de intendant, wat betekent dat hij naast de artistieke leiding ook de verantwoordelijkheid heeft voor de zakelijke kant. Hoe dat hem bevalt? Met bulderende lach: "Ach, zakelijk ben ik natuurlijk heel goed." Om eraan toe te voegen dat er natuurlijk hele goede mensen in dienst zijn voor de financiën en voor de personele organisatie. "En bovendien, ze luisteren allemaal goed naar me. Het zijn Duitsers, hè, het zijn hele trouwe soldaten." Het is duidelijk dat het leiden van een zo groot gezelschap geen sinecure is. En daarnaast maakt hij per jaar nog minstens twee eigen regies. Zo is hij op dit moment in Madrid – we spreken elkaar telefonisch – waar hij besprekingen voert over Boris Godoenow, de opera die hij daar in het najaar gaat regisseren. "Ik vind het belangrijk om mezelf te blijven vernieuwen en te blijven groeien. Tegelijkertijd wordt het er niet makkelijker op. Het valt me zwaar af en toe. Inmiddels ben ik best in staat om een technisch vaardige regie af te leveren, maar om aan de middelmaat te ontstijgen, moet je diep tasten. Dat is een pijnlijk en moeilijk proces waarin ik slapeloze nachten heb en aan alles twijfel. Jammer genoeg wordt het er niet gemakkelijker op naarmate je ouder wordt." (Haarlems Dagblad, 11 maart 2012)

Münchener Kammerspiele

Het gehele gezelschap reist met meer dan 100 medewerkers naar Amsterdam. Waaronder Pierre Bokma, Katja Herbers en Jeroen Willems, die er vast op de loonlijst staan. Ze spelen in het Duits, met boventitels.

Behalve de voorstellingen die niet eerder in Nederland te zien zijn geweest, is er ook een uitgebreid randprogramma met lezingen, debatten en workshops in alle hoeken en vertrekken van de Stadsschouwburg. Inclusief een echte Münchner Biergarten.