Toneelschuur Producties/ Het leven zelf'

Interview Loek de Bakker

'Een zoektocht naar verbinding'

De hoofdpersoon is er niet (meer) in Het leven zelf, het debuut van Loek de Bakker als regisseur bij Toneelschuur Producties. De voorstelling maakt licht wat zwaar is: de mensen die achterblijven vinden elkaar in een troostrijke mix van muziek, melancholie, compassie en humor.

"De Schuur voelt als thuis", zegt Loek de Bakker (1992). Hij heeft er sinds zijn afstuderen in 2016 al de nodige projecten gedaan waaronder de jongerenproductie Starring #21: Dorian Gray, gebaseerd op de roman van Oscar Wilde. "Dat ik tot de groep nieuwe, jonge makers hoor, is natuurlijk fantastisch."

Voor zijn eerste voorstelling hoefde hij niet lang na te denken. "Ik had net het boek Het leven zelf van Roelof ten Napel gelezen en ik zag er meteen een voorstelling in. Terwijl het in feite helemaal niet zo theatraal is: het boek is behoorlijk cerebraal – Ten Napel is naast schrijver ook wiskundige – alles past als een uurwerk in elkaar. Hij schrijft in korte zinnetjes, weinig lyrisch, ogenschijnlijk van de hak op de tak. Maar zijn spaarzame taal roept een rijke gevoelswereld op; je wordt helemaal meegenomen in de gedachtewereld van de personages en dat ontroerde me heel erg."

Hij vroeg Casper Vandeputte om een bewerking te maken. "We hebben al vaker samengewerkt en het klikt heel goed tussen ons. Hij begreep ook meteen waarom het boek mij zo aanspreekt: een combinatie van een verhaal over iemand die het niet lukt te wortelen in het leven en de kwetsbare zoektocht naar troost en verbinding van de mensen om hem heen.

De voorstelling wordt gespeeld door vier jonge acteurs, allemaal twintigers: 'De kwetsbaarheid en tegelijkertijd ook de onstuimige energie van jonge mensen is wezenlijk voor de voorstelling. Het verhaal gaat over Amos, die een einde aan zijn leven maakt en die we leren kennen door in de hoofden te kruipen van de mensen die achterblijven. Het is zowel een portret van Amos als een herdenking van zijn leven: hoe de mensen die belangrijk zijn geweest in zijn korte leven zich hem herinneren. Dat biedt ondanks de pijn ook een soort schoonheid en troost."

De acteurs zijn ook muzikanten want muziek speelt een grote rol in de voorstelling. De Bakker vroeg Hans Vermunt en Guy Corneille omdat hij de livemuziek die zij maakten voor de voorstelling Shake shake shake van De Dansers zo te gek vond. "Ik vond het heel ontroerend en kreeg er tegelijkertijd heel veel zin in het leven van." Vermunt en Corneille hebben zeven nummers geschreven, in nauwe samenwerking met de makers.

Het decor (van Janne Sterke) verwijst niet naar een bestaande ruimte maar roept brokstukken uit het leven van Amos op. "Eigenlijk is de voorstelling een soort fotoboek vol herinneringen waar je doorheen bladert en die komen deels terug in de vormgeving. Zo is water een terugkerend thema: je kunt er gewichtsloos in zijn, maar het kan zich ook tegen je keren. Niet onbelangrijk, Amos was een fanatieke zwemmer die van de ene op de andere dag stopte met wedstrijdzwemmen."

De première is een paar weken uitgesteld om de bekende redenen, maar volgende week is Het leven zelf dan eindelijk in de Schuur te zien. 'Het is fijn om juist in deze gekke tijd van afstand en afzondering een voorstelling te maken die gaat over de kwetsbaarheid en de kracht van jonge mensen en over het belang van verbinding maken.

(Haarlems Dagblad, februari 2022)