Släpstick / The Roaring Twenties

Interview met Rogier Bosman

Dansen op de vulkaan

Het moet een 'onovertroffen, magnifieke, chique, swingende, zingende, roerende, ontroerende, champagne proostende, crème de la antirimpelcrème belevenis' worden. Met The Roaring Twenties viert Släpstick feestelijk haar 25-jarig bestaan.

Släpstick ontstond in 1997 onder de naam Wëreldbänd: een aantal jongens die elkaar kenden van het conservatorium met gevoel voor humor en zin in muzikale avonturen. Binnen de kortste keren brengen ze een enorm scala aan muziekstijlen en instrumenten in het repertoire. In 2005 maken ze de sprong naar het theater. De grote internationale doorbraak komt met hun met vijfsterren bekroonde voorstelling Släpstick (2017), waarna ze dat voortaan kiezen als naam voor hun gezelschap. Släpstick is variété, theater, nostalgie, muziek, fysieke humor; virtuoos muzikaal entertainment met een moderne twist.

De première van hun nieuwe voorstelling The Roaring Twenties is vanwege corona al een paar keer uitgesteld en na de lange lockdown is nu een van de leden getroffen door corona. Helaas kunnen de try-outs deze week niet doorgaan. Desondanks vertelt Rogier Bosman, een van de oprichters van Släpstick, vol enthousiasme over de voorstelling: 'Het wordt een heel feestelijk gebeuren en ik kan me voorstellen dat mensen zin hebben om eens lekker ongecompliceerd te kunnen te lachen. De jaren twintig van de vorige eeuw vormden natuurlijk een hoogtepunt in het variété, met grootmeesters als Laurel & Hardy, Buster Keaton, Charlie Chaplin en de Marx Brothers. En natuurlijk met hele swingende muziek: van ragtime tot filmmuziek en van charleston tot de jazz.'

Het wordt geen nostalgisch eerbetoon aan voorbije tijden maar een energieke show met een kop en een staart waarin vijf mannen in een soort landhuis een feestje aan het voorbereiden zijn. 'De sjieke elite wil alles perfect doen maar natuurlijk blijkt dat de tafelpoten een beetje wankel zijn en dat de kroonluchter aan een paar losse boutjes hangt. Alles wat we proberen, gaat eigenlijk op de een of andere manier mis maar wel hilarisch mis.' Tip: kijk voor die kroonluchterscène maar eens naar de trailer op slapstick.nl!

Het is een voorstelling zonder veel tekst, met mime en muziek, maar ook met de nodige 21ste eeuwse gimmicks: 'Er komt een auto op toneel, we werken met filmprojecties en interactieve schermen, met een pianola die computergestuurd is en een mechanische drumset, kortom: het ziet er klungelig uit maar achter de schermen wordt hard gewerkt om alles glansrijk te laten mislukken.'

Voor de schermen ook trouwens want behalve vrijwel constant muziek maken op een groot aantal verschillende instrumenten – een stuk of zestig – wordt er ook flink gegooid, gerend en gesmeten door de vijf spelers: 'Het is een enorm energieke show, voor ons fysiek zwaar – alleen al de marmeren trap die traptreden heeft die twee keer zo hoog zijn als normaal is een energieslurper – maar dat moet, anders is het niks voor ons. We willen vooral een leuke voorstelling maken maar ook laten zien hoe bijzonder die tijd was, de sfeer van 'dansen op de vulkaan'. Natuurlijk zit er ook nog wel wat verwijzingen in naar het nu, maar dan vooral met een fikse knipoog.'

(Mediahuis, februari 2022)