Werk en privé gescheiden houden? Nee hoor, theaterregisseur Charli Chung schudt gedecideerd zijn hoofd: “Bij mij loopt alles door elkaar, dat is veel makkelijker.” Voor zijn nieuwe voorstelling Wolven huilen niet alleen castte hij allereerst Chris Peters, een van de beste jonge acteurs van dit moment én zijn beste vriend. “Ik vind het top om met vrienden te werken, je kunt enorm veel meters maken in korte tijd.”

Chung maakt graag een feestje van het leven en van zijn voorstellingen. Zijn uitbundige Don Caravaggio stond hoog op 'the best of'-lijstjes van 2019.

Wolven huilen niet alleen is geïnspireerd op de documentaire The Wolfpack (2015) van filmmaker Crystal Moselle. Zij ontmoette een merkwaardige groep jongeren, die jarenlang afgesloten bleek te zijn geweest van de buitenwereld (enigszins vergelijkbaar met Ruinerwold). De zes broers en een zusje waren door hun ouders opgesloten in een New Yorks appartement. Het bijzondere aan hun verhaal is dat ze zich al die jaren binnen bezighielden met het maken van films. Uit cornflakesdozen en yogamatten bouwden ze filmsets en speelden hun favoriete filmscènes na: Reservoir Dogs, The Lord of the Rings, The Dark Knight. Toen Chung de film zag, wist hij meteen: "Dit is een verhaal om naar het theater te brengen." Waarom? "Omdat het gaat over de noodzaak van verhalen vertellen, over de kracht van verbeelding. Fantastisch om te zien hoe die jongens met helemaal niks hun eigen wereld creëren. Soms ben ik daar wel jaloers op."

Inmiddels is Chris Peters aangeschoven. Hij herkent die fascinatie met films: "Ik ben opgegroeid met Shrek, Abeltje en Toy Story, die heb ik zo vaak gezien. Als ik niet kon slapen, speelde ik Shrek in mijn hoofd af, beeld voor beeld."

Filmcitaten

Peters, desgevraagd: "Ik vind Charli geniaal. Je weet als acteur niet waar je aan begint als hij je vraagt omdat heel veel nog moet ontstaan in het maakproces. Hij durft te vertrouwen op zijn intuïtie. Bij de repetities staat hij als een coach aan de kant. Je wordt opgetild, drie uur lang en daarna ben je heel moe."

Hoe de voorstelling er precies uit gaat zien, is eind december nog een verrassing. Chung: "Vast staat dat er veel films langs zullen komen, maar of we bij wijze van spreken de Oempa Loempa's (uit Sjakie en de chocoladefabriek) of Dart Vader (Star Wars) gaan spelen, dat staat nog te bezien. We laten ons in elk geval inspireren door de films van Quentin Tarantino en door Kaspar van Peter Handke."

Don Duyns schrijft de tekst, in nauwe samenwerking met Chung: "Don is ook een enorme filmfanaat en voor ons enigszins een vaderfiguur. Hij is ongelooflijk snel en fijn om mee te werken, echt theaterrock-'n'-roll."

Voor Chung bestaat het maakproces uit twee delen: eerst het schrijven en bedenken, dan de repetitieperiode. "De eerste repetitie is voor mij een soort première, met taartjes en al: dan ziet de cast voor het eerst de tekst maar dan heb ik al een enorm proces doorgemaakt." Hij bemoeit zich met alles: van decor tot muziek, van kostuums tot rekwisieten. "Ik vind het heerlijk om me door alles wat ik tegenkom te laten inspireren."