Ze is een van de grandes dames van het Nederlands toneel, Frieda Pittoors. Koningin Lear is speciaal voor haar door Tom Lanoye geschreven. Een hedendaagse tragedie, Shakespeares King Lear geschreven vanuit vrouwelijk perspectief. Over de teloorgang van een gerespecteerde zakenvrouw die verandert in een dolende ziel, eenzaam en doodsbang.

"Het idee is van regisseur Eric de Vroedt", vertelt Frieda (67). "Hij wilde graag een stuk maken over vrouwen en macht, bijvoorbeeld een bewerking van King Lear, met mij in de hoofdrol. We dachten allebei meteen aan Tom Lanoye en gelukkig wilde hij het doen. Lanoye heeft de rol van Koningin Lear helemaal op mijn lijf geschreven. Dat is natuurlijk heel bijzonder voor mij als 'pensionado', echt een bekroning van mijn carrière."

Het stuk speelt zich af aan de vooravond van de economische crisis in 2008. 'Koningin Lear' wil het internationaal opererend familiebedrijf, dat zij na de dood van haar echtgenoot alleen heeft geleid, verdelen onder haar drie zonen. Net als in Shakespeares King Lear verlangt ze in ruil een blijk van liefde van haar kinderen. Wie het meeste van haar houdt, krijgt het grootste deel van de koek. De jongste zoon vindt het hypocriet en weigert mee te doen. En dan begint er van alles te schuiven…."

Geniale verzenschrijver

"Het stuk is heel persoonlijk. Tom is zelf de jongste van drie zoons en heeft een bijzondere band met zijn moeder, waarover hij in Sprakeloos prachtig heeft geschreven. Koningin Lear is helemaal in verzen geschreven. Tom is een geniale verzenschrijver; voor hem is het een uitdaging om te dichten met bedrijfstermen als 'wisselkoersen' en 'hedgefondsen'. Overigens komen er ook flarden Shakespeare in voor, niet alleen uit King Lear maar ook uit The Tempest bijvoorbeeld. Lastig om uit je hoofd te leren, maar als het er eenmaal in zit, bieden die verzen juist houvast."

Kenau

"Ik speel een oudere, eenzame vrouw, een soort Neelie Smit Kroes of Angela Merkel: hard, ongenaakbaar, een beetje een kenau. Een vrouw die voelt dat ze de dagelijkse leiding niet meer aan kan. Haar krachten gaan achteruit, maar ze kan er niet de vinger op leggen wat er precies met haar aan de hand is." Het stuk gaat over verval, over ouderdom, over onzekerheid." Net als in haar hoofd, is er ook in de maatschappij van alles aan het wankelen. "In die zin is het stuk heel actueel en gaat het over gevoel van dreiging dat wij nu allemaal ervaren omdat allerlei schijnbare vanzelfsprekendheden opeens niet meer zo zeker lijken te zijn." (Scenes, feb 2015)