In het Theater Festival zijn dit jaar weer de beste voorstellingen van het seizoen te zien, waaronder De Familie Mansøn van muziektheatercollectief Lars Doberman. Een muzikale trip waarin de fascinatie voor sekteleider Charles Manson verbeeld wordt in een stroom van hallucinerende beelden en associaties.

Voor De Familie Mansøn liet het gezelschap van Reinout Scholten van Aschat, Matthijs van de Sande Bakhuyzen, Mattias Van de Vijver en Jip van den Dool, zich inspireren door levende legende Charles Manson. Vorig jaar stond de groep met hun allereerste voorstelling Een Bebop Verhaal, gebaseerd op jazzlegende Chet Baker, ook al op het Theater Festival. Waarom ze gekozen hebben voor een voorstelling over een man die de wereld deed opschrikken met een reeks gruwelijke moorden? Reinout Scholten van Aschat: "In eerste instantie wilden we graag het fenomeen van Het Kwaad onderzoeken. Wat is dat eigenlijk? Waar komt het vandaan? In hoeverre zit het in ons mensen – nature or nurture? Wat zijn eigenlijk mijn eigen kwaadaardige kanten? En vooral: waarom is het soms zo verschrik-ke-lijk aantrekkelijk? Waarom zijn slechteriken zo lekker om te spelen? Wat is de verleidingskracht van de duivel?"

Aantrekkingskracht

"Manson zet zich af tegen de maatschappij: 'ik kom niet uit jullie wereld van happiness and yin yang'. Hij ziet zichzelf als een Messias, een Verlosser. Hij predikt apocalyptische visioenen, hij heeft het over de eindtijd, over een 'heilige oorlog'.

Hij zit al vanaf 1969 in de gevangenis, maar intussen is Manson uitgegroeid tot een ware cultfiguur. Jonge meisjes dwepen met hem; hij krijgt postzakken vol fanmail. Hoe is het mogelijk dat iemand die zulke gruweldaden pleegt decennia later nog zo tot de verbeelding spreekt? Er zijn inmiddels talloze documentaires over hem gemaakt; op you tube vind je allerlei filmpjes waarin hij spreekt of preekt of zingt. Hij is een soort rapper avant la lettre. Eigenlijk wilde hij muzikant worden, vooral vanwege de enorme seksuele aantrekkingskracht van de popbands in die tijd. Dat wilde hij ook. Zijn liedjes zijn matig, maar als performer is hij grandioos."

Vormgeving

Het resulteerde in een voorstelling als een hallucinerende muzikale trip. De vier acteurs/musici wisselen telkens van perspectief; om beurten zijn of lijken ze de kant van het Kwaad te kiezen. Heel spannend is de vormgeving van Jochem van Laarhoven: op losse vloerplaten en kantelende panelen verschijnen foto's en deels live, deels eerder opgenomen videobeelden, waardoor scènes worden verdubbeld, uitvergroot en gefragmenteerd geprojecteerd. De vier acteurs zijn ook getalenteerde muzikanten en ze nemen schijnbaar moeiteloos elkaars instrumenten over. De voorstelling begint en eindigt heel breekbaar met a capella zang; tussendoor word je alle kanten uit geslingerd met stevige rock, jazzy funk en toegankelijke popmuziek. De energie en muzikaliteit spat ervanaf.