Via Rudolphi Producties / Het Debuut

Interview Peer van den Berg

'Mooie afspiegeling van wat er leeft bij de jonge generatie'

Voor de tiende keer presenteert Via Rudolphi Producties in de Schuur de première van Het Debuut, altijd een feestje. Drie verschillende voorstellingen, gemaakt door theatermakers van de toekomst.

Tijdens de twaalfde editie van Het Debuut ontdek je de meest opvallende afstudeervoorstellingen van het afgelopen jaar. Uit maar liefst 60 inzendingen heeft een speciaal panel van negen deskundigen, onder wie Bodil de la Parra en Peer van den Berg, een selectie gemaakt. Veel van de makers die eerder deelnamen aan Het Debuut zijn inmiddels uitgegroeid tot gevestigde namen, zoals Rundfunk, George Tobal, URLAND, Caro Derkx, La Isla Bonita, Tarik Moree en Just van Bommel.

Dit jaar is de oogst bijzonder, vindt Van den Berg die vanaf het begin de theatermakers begeleidt; soms moeten de voorstellingen wat worden aangepast en ingekort om in het format van drie keer een half uur te passen: "De mix moet ook kloppen. In dit geval gaat het om twee aangrijpende monologen van jonge, uitgesproken theatermakers die heel persoonlijke verhalen vertellen over universele thema's als liefde en gezien willen worden. Tussendoor een heerlijk absurdistische voorstelling van twee jonge makers die compromisloos spelen met wat het moment hen ingeeft. Een totale tegenstelling maar bij elkaar vormen de drie voorstellingen een mooie afspiegeling van wat er op dit moment leeft bij de jonge generatie theatermakers."

Ik wil wit zijn, is de niets aan de verbeelding overlatende titel van de solovoorstelling van Femi van Elshuis, die dit jaar is afgestudeerd aan de Academie voor Theater en Dans Amsterdam, toneel en kleinkunstacademie. Ze legt uit: "Het is een titel met een knipoog: ik ben geboren en getogen in Nederland, in Rotterdam, en ik voel me hier thuis. Alleen kom je er als kind achter dat andere mensen het helemaal niet vanzelfsprekend vinden dat dit je thuis is en ga je steeds meer twijfelen: heb ik wel het recht hier te zijn? En dan volgt als jong kind de gedachte: was ik maar wit! In mijn voorstelling vertel ik over een aantal van die ervaringen van je buitengesloten en 'anders' voelen en hoe ik daarmee heb leren dealen. Het is een heel actieve vertelling, met spoken word en veel anekdotes, vol humor en vragen. Ieder mens kent de behoefte om gezien te worden, om er te mogen zijn."

Een bijzonder toeval is dat de andere monoloog, A Thousand Roses gemaakt is door iemand die ze heel goed kent, Jonathan Eduardo Brito: "We hebben allebei de opleiding in Amsterdam gedaan en kunnen het heel goed met elkaar vinden. Zijn voorstelling is weer heel anders dan die van mij: heel muzikaal, hij bespeelt de vloer als geen ander."

Jeroen van Arkel maakte samen met Koen ter Braak Moddergat: "Wij kennen elkaar van de opleiding in Utrecht en zijn beste vrienden geworden. We hebben ons laten inspireren door het fenomeen van de parallelle universa. Er bestaan zoveel mogelijkheden in het leven: waarom kies je voor het een en niet voor het ander? Zou het niet mooi zijn als er een archief van alles zou bestaan, waarin je aan het eind van je leven zou kunnen bekijken wat je ook had kunnen kiezen? De voorstelling bestaat voor een groot deel uit improvisatie: we kiezen elke keer een ander pad. Moddergat is een bestaand dorp in Friesland, helemaal aan het eind van het land, waar we een weekend in een natuurhuisje hebben gelogeerd. We spelen twee Friese vogelspotters die geconfronteerd worden met vervreemdende gebeurtenissen. Onze voorstelling gaat over zingeving, over maakbaarheid, over vertrouwen in elkaar. Over alles, eigenlijk."

(Haarlems Dagblad, 21-9-2023)