MINOUX/ POW WOW

Interview met Minou Bosua

'Ik ben altijd op zoek naar familie'

'Bij mij gaat het altijd over het echte leven', zegt Minou Bosua. Ze noemt haar vorm van theater maken 'bewustzijns-amusement': het mag – nee, het moet – ergens over gaan, maar er moet ook lol aan worden beleefd. POW WOW is ondanks het zware onderwerp – ouder worden en alles wat daarbij hoort – een vrolijk stemmende en liefdevolle voorstelling.

Vlak nadat de nieuwe voorstelling POW WOW in juni in première was gegaan, overleed haar moeder (91) in het verzorgingstehuis. 'De voorstelling gaat over moeders en kinderen en vooral over mijn eigen moedertje. Logisch dus dat we na de première nog het een en ander veranderd hebben.'

Bosua timmert, na een succesvolle carrière als lid van Cabaretduo De Bloeiende Maagden, al een jaar of zes als soloartiest aan de weg met een volstrekt unieke manier van theater maken. Verbinding is het sleutelwoord. Het gaat in haar voorstellingen over relaties tussen ouders en kinderen, over hoe we dat nu eigenlijk doen, zorgen voor onze kinderen en later voor onze ouders, wat dat allemaal teweegbrengt aan verwarrende gevoelens en hoe we daar vervolgens weer mee om leren gaan.

Bosua heeft een buitengewoon energieke, laconieke en vrolijke uitstraling en ze is prettig aards. Ze stelt haar eigen levensvragen centraal en legt die open en bloot aan ons voor in een stijl die rauw en ongepolijst lijkt, maar intussen behoorlijk slim in elkaar zit. Haar voorstellingen beginnen altijd bij haarzelf en de mensen om haar heen.

Moeder mag niet dood (2018) was het eerste deel van het drieluik Vader, Moeder, Kinderen: een ontroerende ode aan haar moeder Jopie die ook meespeelde in de voorstelling. Ze waren close met elkaar. Minou was de jongste, haar broers waren een stuk ouder en haar vader overleed toen zij nog heel jong was. 'Ik heb een symbiotische verhouding met mijn moeder. We waren heel close maar ik moest ook al heel vroeg volwassen worden.'

Niet de vaders (2020), het tweede deel van de trilogie, maakte ze samen met Eelco Smits (tot voor kort acteur bij Internationaal Theater Amsterdam), de biologische vader van de zoon die Minou met haar vriendin heeft. Het ging om: wat is 'vaderschap' eigenlijk, wat zijn de traditionele patronen en hoe willen wij het doen? Waar lopen we tegenaan, wat moeten we proberen te vermijden?

Het derde deel dat op stapel staat voor 2024, een coproductie met Club Gewalt en Volksoper Wenen, wordt een gezongen aanklacht van de jeugd tegen de voortplantingsdrift van hun ouders (zie kader).

POWWOW is een 'tussendoortje', gemaakt in coronatijd. Centraal staat de vraag: hoe wil je oud worden en hoe kan je zorgen voor je ouder (s) als ze dat zelf niet meer kunnen. 'Mijn moeder was altijd enorm energiek en eigenwijs', vertelt Minou. 'Tot een paar jaar geleden, toen ze de eerste tekenen van dementie begon te vertonen. Mijn moeder woonde nog in IJmuiden waar ik ook geboren en getogen ben, en ik inmiddels in Heerewaarden, een dorp tussen de Maas en de Waal. Praktisch lastig natuurlijk maar ik heb het in de voorstelling vooral over de emotionele kanten: de ongerustheid, de gevoelens van spijt en schuld, de verwarring, de toenemende angst.'

POW WOW gaat over die tijd, over de zorg die je hebt als je moeder het allemaal niet meer zelf kan en de complicaties die zich voordoen in het gezin. Zoals vaker heeft ze een groep oudere dansers om zich heen die meegaat naar de voorstelling. In dit geval de Bende van Alzheimer, een ongeregelde groep vitale zeventigplussers. De titel verwijst naar een feestelijke traditie bij de oorspronkelijke bewoners van de Verenigde Staten en Canada: een 'pow wow' is een ontmoeting waarin ze samen dansen, zingen, muziek maken en elkaar verhalen vertellen.

'Familie is belangrijk voor me', zegt Minou. 'Ik omring me graag met collectieven, zoals De Bende van Alzheimer. Het idee is ontstaan toen ik in Den Bosch waar ik in de buurt woon en werk, de buurten in ben gegaan. 'Leer me de dans van je moeder', vroeg ik aan de Marokkaanse en Turkse meisjes en dat leverde veel mooie dansen op maar ook veel vrolijkheid en verhalen over hun moeders.'

'Ik vind het bijzonder dat mensen de moeite nemen om naar een voorstelling te komen. Ik committeer me ook altijd helemaal, met huid en haar. Voor mij is dat de sleutel naar een gelukkig leven, verbinding maken met de ander. Ik ben in zekere zin op zoek naar familie, altijd. Misschien is dat wel mijn diepste verlangen en in elk geval een belangrijke drijfveer voor mijn werk.'

(Mediahuis, september 2022)