Voor het eerst schreef Het Volk niet zelf de tekst voor hun nieuwe voorstelling, maar kregen ze die pas te zien op de allereerste repetitiedag. Dat was even wennen!

Als ik voorzichtig informeer of het heus, echt, serieus hun allerlaatste productie is, schudden de heren aarzelend het hoofd. Nou ja, nee, misschien…Wigbolt Kruijver: "Dit wordt in elk geval onze laatste tourneevoorstelling. Kan best zijn dat we daarna nog wat gaan doen, maar niet meer met zo'n intensieve tournee."

Hij wordt komend jaar 70, Bert Bunschoten is een jaar jonger. Ze kennen elkaar vanaf hun twaalfde, van de eerste klas van de middelbare school en ze vormen samen Het Volk sinds 1976. Ongelooflijk! In die bijna 45 jaar hebben ze een kleine 5000 voorstellingen gespeeld. Ze kennen alle theaterdirecteuren van Nederland en ze weten precies waar ze de lekkerste gehaktballen serveren.

Intensieve speellijst

We spreken elkaar tussen de middag, in de studio van de Toneelschuur waar ze repeteren met Minke en Karlijn, dochters van Wigbolt, die al eerder meespeelden in Volk-voorstellingen. Vorig jaar zaten de heren er flink doorheen. Het vermoeden van Poincaré had een intensieve speellijst en in de kerstperiode, waarin ze normaal een paar weken vakantie hadden, speelden ze mee in Scrooge dus het ging maar door, vaak zes voorstellingen per week.

Minke: "Ze waren echt uitgeput. Bert speelde door met een longontsteking en mijn vader zag er ook echt slecht uit. Eigenlijk moesten ze toen al aan de slag zijn met het voorbereiden van de voorstelling van dit seizoen, maar dat zat er even niet in. Ik was met Steef de Jong aan het werk voor Starring 22: Naxos, de jaarlijkse jongerenvoorstelling van de Toneelschuur, en dat werkte heel goed. En toen heb ik voorgesteld dat Steef en ik samen de tekst zouden schrijven."

La traviata

Wigbolt: "We hadden al een idee liggen over twee mannen die hun laatste dagen slijten in een ziekenhuis, al mopperend en klagend. Daar heeft Minke een heel nieuw verhaal omheen verzonnen, met als inspiratiebron La traviata. Dus we zingen alle vier in de voorstelling – wat we nog nooit gedaan hebben, een hele uitdaging – en de enige die echt kan zingen is Karlijn." Karlijn: "Ik word er gelukkig van, ik ga bij voorkeur zingend door het leven. Minke heeft de tekst in nauwe samenspraak met Steef echt op ons lijf geschreven, ook de liedjes en zelfs de melodieën heeft zij bedacht. Wel gek want normaal schrijven we alles zelf. We kregen de tekst dus letterlijk pas te zien op de eerste dag van de repetities."

Laatste fase

Minke: "La traviata speelt zich weliswaar niet af in een ziekenhuis, maar de opera gaat over de zieke Violetta, die aan het eind ook sterft, aan de tering zoals dat ging in de negentiende eeuw. In De bezoeking gaat het over een operadirigent die Verdi's beroemdste opera nog zo graag zou willen dirigeren en over een volkszanger, die furore heeft gemaakt met 'Libiamo', het beroemde drinklied uit La traviata."

Bert: "Beide mannen zijn in de laatste fase van hun leven. Mijn personage, de operadirigent met Korsakov, is geregeld de draad kwijt, maar hij ziet zijn kans schoon om eindelijk La traviata in te studeren. Wigbolt speelt met veel plezier de bevallige Violetta, ik haar gepassioneerde minnaar Alfredo. Het leidt tot een koortsdroomachtige situatie waarin operaverhaal, fantasie en werkelijkheid op hilarische wijze door elkaar lopen."

Operawaardige apotheose

Wigbolt: "Zo kan het gebeuren dat het ziekenhuis plotsklaps verandert in een feestzaal en de toeschouwer in een hartstochtelijke operascène belandt. Hun enthousiasme mondt uit in een operawaardige apotheose waarmee beide patiënten de laatste acte inluiden. Zoals de ondertitel luidt: zingend naar het einde."

Minke speelt onder meer de moeder van de operadirigent en Karlijn speelt een groot aantal rollen, waaronder die van een uit de kluiten gewassen, uit Nagorno Karabach afkomstige schoonmaakster. Het is een echt familieproject want ook Ernie, de vrouw van Wigbolt, heeft meegewerkt: zij heeft een aantal maskers gemaakt voor de voorstelling. Zoals al vanaf het begin, heeft Jan Heijer weer het decor gebouwd. Als ik vraag of ze nog wat zijn vergeten, zegt Minke: "De Bezoeking is een cadeau voor mijn vader en Bert omdat ik zo dankbaar ben dat ze ons hier, in de magische wereld van het theater, hebben laten opgroeien." (Haarlems Dagblad, 1 feb 2020)