In een doorloop, nog een paar weken voor de première, worden achter elkaar een aantal scènes gespeeld waarvan nog maar de vraag is of ze in de voorstelling belanden en op welke plek. Hoe dan ook, speelt ironie de hoofdrol in een decor dat doet denken aan Temptation Island: een barretje met een rieten dak, palmboom, tropische cocktails, hawaïshirts en loungebedden, waarop zich twee aantrekkelijke dames hebben neergevlijd: de een is stripper, de ander net afgestudeerd antropologe. De vaste kern van DWW is tijdelijk uitgebreid met vier gastacteurs: Ayleen, Britt, Earl en Myrna, de 'real people', onder meer vier ex-verleiders van Temptation Island. Wat is het idee daarachter?

Camp

Florian Myjer, een van de grote, jonge theatertalenten die al langer betrokken is bij DWW en vanaf volgend jaar vast verbonden is aan het gezelschap, legt uit: "We vroegen ons al langer af of ironie nog wel bruikbaar is voor het theater, nu rechts het als stijlmiddel lijkt te hebben gekaapt. Grappen van Donald Trump en andere rechtse leiders worden met ironische emoticons en jolige gifjes gedeeld en geliked.

Ironie verstaat zich slecht met oprecht engagement, schreef Ilja Leonard Pfeijffer vorig jaar in een essay. In film en theater gaat het steeds over politieke correctheid; ironie is vaak helemaal niet inclusief en houdt totaal geen rekening met eventuele minderheden. Tegelijk is het een heel waardevol middel. We gaan zeker niet het kind met het badwater weggooien, dat kan ik alvast wel verklappen." Hij noemt zichzelf misschien wel 'de minst ironische' van de kernleden van DWW. "Ik houd wel erg van camp, van soms dingen lekker kunnen vinden die eigenlijk getuigen van slechte smaak – wat dat dan ook is – , van helemaal over de top gaan."

De schaamte voorbij

Daar herkent Britt zich helemaal in, een van de vier gastacteurs. Ze heeft het inmiddels reuze naar haar zin bij DWW maar moest wel wennen in het begin: "Zij kennen elkaar zo goed en hebben aan een half woord genoeg. Dus de eerste paar keer begreep ik echt niet altijd waar het precies over ging. Ironie is voor mijzelf niet zo belangrijk. Ik vind het soms wat vergezocht; ik ben heel direct, ik zeg wat ik bedoel. We hebben wel een debat gehad in De Balie waar het publiek vond dat wij misbruikt werden als onervaren acteurs, maar daar ben ik helemaal niet bang voor. Het is voor ons heel leuk om in een 'echte' theatervoorstelling te staan. Theater gaat over grenzen overschrijden. Ik ben gewend als danseres in een stripclub om de schaamte voorbij te zijn."

Florian: "We staan als onszelf op het podium dus we gaan allemaal met de billen bloot. Ik ben de homo, Marieke is de meest ironische van allemaal, Ward en Vincent zijn de witte, heteroseksuele mannen – die eigenlijk niet meer meetellen natuurlijk." Terzijde, met een grote smile: "Zie je, het is moeilijk om niet ironisch te zijn. Ironie is alom aanwezig en we spelen met de verschillende betekenissen ervan. Temptation Island is binnen het 'guilty pleasure'-genre het meest ironische programma en misschien daarom populair geworden in de 'hogere' kringen', ook weer met ironische aanhalingstekens. 'Zo te zien beheerst hij de etiquette uitstekend', zegt de voice-over bijvoorbeeld als je een man met zijn handen ziet eten. We maken in de voorstelling een pastiche van allerlei televisieformats. Het wordt ongetwijfeld ook weer hilarisch ironisch, maar met een oprechte ondertoon. We zijn serieus op zoek naar de rehabilitatie van de ironie."